|
|
|
Mount Everest - Klim Geschiedenis
Reizen & Vakanties
 Deel uw Mening
Doorsturen
Printen
In 1841, registreert Sir George Everest, Generaal in India tussen 1830 en 1843, de locatie van Everest. In 1865 wordt piek XV Mount Everest genoemd ter ere van hem. In Tibet staat Everest ook bekend als Chomolungma, en in Nepal als Sagarmatha.
In 1921, ging de allereerste Britse Expeditie naar de berg, en deze werd geleid door Kolonel Charles Howard-Bury. Dit was George Leigh Mallory's eerste trip naar de berg. Op dat moment was er vrijwel niets bekend over de berg, en de expeditie moest dan ook helemaal vanaf Darjeeling lopen, via Sikkim en het Tibetaanse plateau. Na tien weken de berg verkend te hebben trokken George Mallory en Guy Bullock er op 24 september 1921 op uit, en zij waren de eerste klimmers die de noordelijke bergpas van de berg bereikten, op een hoogte van 7.000 meter. De noordelijke route was een feit.
In 1924, werd de derde britse expeditie opgestart, en deze werd geleid door Kolonel Edward Norton; hij verving Generaal C.G. Bruce nadat bij hem Malaria geconstateerd was. Op 4 juni van dat jaar, na weken slecht weer, werd een serie van kampen opgeslagen aan de noordzijde van de berg, resulterende in Kamp 6 op 8.140 meter op de Noordelijke Bergkam. Norton en Somervell probeerden toen verder te klimmen, met alleen klimijzers, een ijsbijl, en enkele lagen wollen kleding. Zo volgden een diagonale lijn over de Noordzijde van de berg. Nadat Somervell op moest geven op een hoogte van 8.500 meter, ging Norton door; hij bereikte een hoogte van 8.570 meter, slechts 250 meter van de top. Hij deed dit zonder zuurstof, een record wat 54 jaar zou blijven staan. Enkele dagen later verdwenen Mallory en Sandy Irvine terwijl zij, bepakt met zuurstof, de Noord Oostelijke bergkam probeerden te beklimmen. Het is mogelijk dat ze hier ook daadwerkelijk in geslaagd zijn, en dat ze wellicht zelfs de top gehaald hebben, maar vanwege gebrek aan bewijs bleef Everest beschouwd als onbeklommen.
Tussen 1924 en 1952 waren er verscheidene Britse expedities naar de Everest, om te ontdekken, bekijken en te klimmen. Tenzing Norgay's eerste reis naar de Everest was in 1935, als een kruier. Vanaf dat moment zou hij vaak meegaan, waardoor hij een enorme ervaring opdeed.
In 1952, ging een zZwitserse expeditie richting Everest, geleid door R. E. Wyss-Dunant en met de klimmers G. Chevalley, R. Lambert, R. Dittert, L. Flory, R. Aubert, A. Roch, J. Asper, E. Hofstetter, en Tenzing Norgay. Zij probeerden de top te bereiken via de Zuid Oostelijke Bergkam. Na een slechte nacht zonder slaapzakken en een verwarming probeerden Norgay en Lambert met zuurstof de top te bereiken, maar ze liepen vast onder de Zuidelijke top. Ze bereikten een hoogte van 8.595 meter, en versloegen hiermee Norton's record met slechts 25 meter.
Na het regenseizoen werd er weer een expeditie georganiseerd, maar deze keer via een andere route; de Lhotse Wand, welke nu de standaard route is. De expeditie had het zwaa te verduren; Sherpa Mingma Dorje kwam bijvoorbeeld om door vallend ijs. Er werd een kamp opgezet op de zuidelijke bargpas, maar de opkomende winter gooide roet in het eten. De expeditie werd afgebroken, maar de basis was gelegd.
In 1953, ging een Britse expeditie op pad, geleid door Kolonel John Hunt met de klimmers Dr. R.C. Evans, G. Band, T. Bourdillon, A. Gregory, Edmund Hillary, W.G. Lowe, C. Noyce, M.P. Ward, M. Westmacott, and C.G. Wylie. Ook Tenzing Norgay was weer van de partij. De route door de Ijsval wordt afgerond op 22 april, Kamp VI wordt opgezet aan de voet van de Lhotse Wand op een hoogte van 7.000 meter, en na veel vertraging wordt de Zuidelijke bergpas bereikt vie de Lhotse Wand, net als de Zwitsers een jaar eerder.
Sinds die tijd is de Everest al meer dan duizend maal beklommen, veelal in de jaren 90. Eén van de hoogtepunten was de beklimming, zonder zuurstof, van Reinhold Messner en Peter Habeler is 1978. Nog opmerkelijker was Habeler razendsnelle afdaling. Een jaar later werd Reinhold Messner de eerste die een poging waagde in zijn eentje en zonder zuurstof de berg via de Noordelijke Bergkam en de Noordelijke Wand te beklimmen.
|
|
|
