|
|
|
Elbrus – Klim Geschiedenis
Reizen & Vakanties
 Deel uw Mening
Doorsturen
Printen
Toen de Hoogste Bergen in de Alpen Beklommen waren, gingen de Britse Klimmers uit het Victoriaanse tijdperk op zoek naar iets anders. Hun oog viel op de hoge onbeklommen Bergen van de Caucasus, en de tien hoogste bergen van dat gebergte. Negen daarvan werden eerst beklommen door leden van de Alpine Club.
De lager gelegen Oostelijke top van de Elbrus, op een hoogte van 5621 meter, werd eerst beklommen door de Kabardiniaan Killar Kharshirov in 1829; hij was destijds in dienst van het Russische leger op een wetenschappelijke expeditie. Hier is enig debat over ontstaan; in de westerse wereld wordt aangenomen dat de Oostelijk top het eerst werd beklommen door Freshfield, Moore, Tucker, Sottajev, Datosov, en Devouassoud in juli 1868.
De Westelijke en iets hoger gelegen top werd pas beklommen in 1874 door een Bulgaarse gids, Akhia Sottajev, samen met drie Briste klimmers, Gardner, Grove en Walker, en een Zwitser, Knubel.
Voor de Oktoberrevolutie van 1917 was de top beklommen door slechts een handvol Russische en buitenlandse groepen. Er werd weinig geklommen tot 1928, toen Duitse en Oostenrijkse klimmers weer terug kwamen naar de Caucasus. In 1929 werd er op 4160 meter hoogte een kleine hut gebouwd genaamd de Priut 11, 'het onderkomen van de 11'. Deze naam stamde af van toen er 11 wetenschappers kamp op hadden geslagen op die plek. In 1932 werd er een priut 11 voor 40 man gebouwd. Een jaar later werd er een hut gebouwd op het 'zadel', precies tussen de twee toppen in, op een hoogte van 5.350 meter. In de volgende jaren zouden deze hutten overspoeld worden door klimmers, omdat dit het gouden tijdperk was voor bergbeklimmen in Rusland. In de winter van 1936 probeerde een enorme groep onervaren klimmers de Elbrus te beklimmen. Omdat het winter was, waren er veel gebieden bedekt met ijs. Eén klimmer viel en stootte enkele andere omver, en deze klimmers gleden de berg af en overleden omdat ze tegen de rotsen te pletter sloegen.
Omdat Bergbeklimmen en sport steeds meer met bureaucratie te maken kregen in Rusland werden er meer en meer kampen opgezet op de Elbrus. Buitenlandse teams kwamen nog wel naar de Caucasus, maar moesten rekening houden met zo ontzettend veel bureaucratie, dat veel klimmers uitweken naar de Alpen, het Andes gebergte en Alaska.
1959 - 1976. Een kabelbaan systeem - De Elbrus kabelbaan werd stukje voor stukje aangelegd. Het laatste gedeelte, van station Mir naar Priut 11, werd nooit afgemaakt. Er is wel een stoeltjeslift die af en aan bezoekers naar de Garabashi brengt op een hoogte van 3800 meter. Vanaf hier kan je verder reizen met sneeuwmobielen. Door deze kabelbaan is de berg erg in trek bij skiers; er wordt tot laat in de zomer geskied op hoogtes hoger dan de garabashi. Tevens trok deze kabelbaan veel onervaren klimmers aan, die niet wisten waar ze aan begonnen. Er gebeurden destijds veel ongelukken.
Omdat in 1980 de grenzen in Rusland open gingen kreeg de Elbrus de plaats die het verdiende in de wereld van het Bergbeklimmen. Op 16 augustus 1998 was er een groep klimmers eten aan het koken in de Priut 11. Omdat er maar een klein keukentje was met één 4-pits gasstel gingen veel klimmers op hun eigen gasstel koken. Die dag ging dat fout. Er ontstond een brand, en in het paniek dat ontstond greep iemand een emmer met wat hij dacht dat water was. Het bleek brandstof te zijn, enkele mensen raakten gewond, en één persoon, die door het raam naar beneden sprong, raakte ernstig gewond. Zo kwam een einde aan een lange dienstperiode van de Priut 11. Alles wat er nu nog over is is het metalen frame, omgeven door afval. Je kunt het nog makkelijk vinden als je de electriciteitspalen volgt. Je kan er zelfs nog gebruik maken van het toilet.
In de zomer van 2001 werd begonnen met de constructie van een nieuw onderkomen nabij de ruine van de Priut 11. Dit onderkomen kreeg de naam Diesel Hut, en het ligt net naast het toilet waar eens de brandstofhut was. Het kan ongeveer 60 personen herbergen in kleine stapelbedden. De faciliteiten zijn basis, maar het is erg schoon en de concierge zorgt ervoor dat alles in orde blijft. Omdat Diesel erg klein is wordt aangeraden om van te voren te reserveren, maar passanten zijn ook welkom, als er plaats is.
|
|
|
